که رفته رفته سیه گشت روی دیوانم

رسد چو کار به این کان حجاب هم برود

چه شعله ها که برآید ز سوز پنهانم

من از ستایش اشراف ملک این دیدم

هنوز با دل پرداغ و سینه پردرد

زبان پر خطر خویش را نگهبانم

ز تاب رنگ بگرداند آفتاب آن روز