ز تاب رنگ بگرداند آفتاب آن روز

که رفته رفته سیه گشت روی دیوانم

هنوز با دل پرداغ و سینه پردرد

زبان پر خطر خویش را نگهبانم

که من ز دفتر عزت ورق بگردانم

غرور غفلتشان بین که ایمنند به این

که در نیام شکیب است تیغ برانم