غرور غفلتشان بین که ایمنند به این

زبان پر خطر خویش را نگهبانم

ز تاب رنگ بگرداند آفتاب آن روز

که من ز دفتر عزت ورق بگردانم

که در نیام شکیب است تیغ برانم

اگر چه نرم کمان آفریده اند مرا

گذار می کند از سنگ خاره پیکانم