که در نیام شکیب است تیغ برانم

ز تاب رنگ بگرداند آفتاب آن روز

که من ز دفتر عزت ورق بگردانم

غرور غفلتشان بین که ایمنند به این

اگر چه نرم کمان آفریده اند مرا

گذار می کند از سنگ خاره پیکانم

به بی گزندی من نیست هیچ انسانی