بهر یگانه پادشه خود که در دو کون

کوته نمی کند ز دعا یک زمان زبان

امروز پای بادیه پویش روان چو نیست

کاید دوان به سجده آن خاک آستان

فرض است شکر سلطنتش بر یکان یکان

هر لحظه می کند ز دعاهای بی ریا

صد کاروان به بارگه کبریا روان