صد چوبت خاوری سر زند از خاوران

قبله معین نبود تا به زمان تو گشت

بر دو جهان فرض عین سجده یک آستان

شعشعه را گر کند روی تو مشرق فروز

مشعله را گر کند حسن تو مغرب طراز

از عدم آفتاب شام نگردد عیان

گرم به خورشید اگر بنگری از تاب تو