پرتو مهتاب را صلح فتد با کتان

تا رودش در رکاب چرخ طویل انتظار

بر کنفش شد کهن غاشیه کهکشان

گر به جهان افکند مصلحتش پرتوی

بهر تو طاعت تمام جبهه و لب می شود

می رسد از رهروان هرچه بر آن آستان

حکمتش اندر خزان بیشتر از سرخ بید