طعنه به بال ملک دامن بر گستوان

صبح گرش سر دهی بگذرد از ظهر چاشت

بس که ز همراهیش باز پس افتد زمان

در کفلش چون کشند از حرکاتش زند

گر بکند کام خویش تنگ به حیلت گری

باشد از امکان برون تاختنش بر مکان

کاسه سمش هزار کاسه سر بشکند