این بار خود مراد من اندک حمایتی ست

ای هم به ارث و هم به حسب شاه و شه نشان

هست این قصیده تحفه ثالث که من به هند

با صد هزار گنج دعا کرده ام روان

از لطف شه که هست به از گنج شایگان

هم گشته ام به این صله قانع که درد کن

از من قراضه ای که بود نزد این و آن