برده ز دشت صبا عطر به دشت ختن

ذات نکو طینتش زینت صد بارگاه

وضع گران رتبتش زیور صد انجمن

شام و سحر روزگار از ره آن کامکار

خواست به نامش کند نوبر گفتار طفل

رفت و بفتاد آن شست زبان از لبن

زنده انفاس او باج خوران مسیح