رفت و بفتاد آن شست زبان از لبن

شام و سحر روزگار از ره آن کامکار

برده ز دشت صبا عطر به دشت ختن

خواست به نامش کند نوبر گفتار طفل

زنده انفاس او باج خوران مسیح

بنده احسان او پادشهان سخن

از پی وزن نقود که آن همه صرف گداست