بنده احسان او پادشهان سخن

خواست به نامش کند نوبر گفتار طفل

رفت و بفتاد آن شست زبان از لبن

زنده انفاس او باج خوران مسیح

از پی وزن نقود که آن همه صرف گداست

وقف ترازوی اوست سنگ ترازو شکن

پیش رخش گر عقیق دم زند از رنگ خویش