وقف ترازوی اوست سنگ ترازو شکن

زنده انفاس او باج خوران مسیح

بنده احسان او پادشهان سخن

از پی وزن نقود که آن همه صرف گداست

پیش رخش گر عقیق دم زند از رنگ خویش

چرخ بتابد به عنف روی سهیل از یمن

تازه تر از شاخ گل بر دمد از قعر گور