پیش رخش گر عقیق دم زند از رنگ خویش

بنده احسان او پادشهان سخن

از پی وزن نقود که آن همه صرف گداست

وقف ترازوی اوست سنگ ترازو شکن

چرخ بتابد به عنف روی سهیل از یمن

تازه تر از شاخ گل بر دمد از قعر گور

گر شنود به روی او کشته خونین کفن