عقل تنت را به خواب دید و به جان برد ظن

لطف منت هرکه را ناز کی داد وام

بر کف پا می خورد نیشتر از نسترن

دیده رخت را در آب دید و به من برد پی

یوسف عهدی و هست بر سر بازار تو

پرده در گوش خلق غلغله مرد و زن

حسن تو دارد دو حق بر من محزون که هست