چشم از شرم دو شغلش حاتم و نوشیروان

از گشاد شست پر زور قدر تیر قضا

بی نفاذ امر او بیرون نیاید از کمان

برخلاف خلق فردا بر زمین خواهند داشت

دیده از آلای او بر سده والای خود

خرگه عالی ستونش روی صد گیتی ستان

نیست گوئی عظم او محتاج حیز ورنه چون