نیست گوئی عظم او محتاج حیز ورنه چون

چشم از شرم دو شغلش حاتم و نوشیروان

دیده از آلای او بر سده والای خود

خرگه عالی ستونش روی صد گیتی ستان

ظرف او گیلان تواند بود یا مازندران

هست در آب و گلشن این نشئه کز شوکت شود

ملک و دین را پادشاه و ماء و طین را مهربان