ظرف او گیلان تواند بود یا مازندران

دیده از آلای او بر سده والای خود

خرگه عالی ستونش روی صد گیتی ستان

نیست گوئی عظم او محتاج حیز ورنه چون

هست در آب و گلشن این نشئه کز شوکت شود

ملک و دین را پادشاه و ماء و طین را مهربان

بس که جودش می دهد خاک ذخایر را به باد