چنان که خاک شناسد خراش تیشه تیز

ز بیضه های عصافیر شد عقاب پران

رود چو سوی نشان تیر دقتش ز سپهر

هزار زه شنود گوش گوشه های کمان

سخای دست ودلش بحر می شناسد و کان

زهی به ذات تو نازنده مسند تکمین

زهی ز عظم تو شرمنده وسعت امکان