زان طرف سفلی مکان بندگانش لامکان

کاشکی در فرش بودی عرش علوی تا بود

پادشاه این چنین را بارگاهی آن چنان

سهو کردم جای او بالاتر از عرشست و نیست

از عروج پاسبان بر بام قصر و منظرش

تارک عرش است منت کش ز پای نردبان

خوش جهانی خوش زبانی خوش جهانداریست این