خوش جهانی خوش زبانی خوش جهانداریست این

زان طرف سفلی مکان بندگانش لامکان

از عروج پاسبان بر بام قصر و منظرش

تارک عرش است منت کش ز پای نردبان

کز پی امنیت عالم بماند جاودان

ای دل پرشوق کز تعجیل حال کرده ای

کلک چوبین پای را در وادی مدحش روان