مانده پرگاری ز حفظش کز برای پاس مال

خلق عالم در پناهش گله موسی شبان

می تواند کرد تدبیرش به یکدیگر به دل

ثقل و خفت در مزاج آهن و طبع دخان

دزد چون پرگار می گردد به گرد کاروان

از نهیب نهی او در نیمه ره باز ایستد

تیر پرانی که بیرون رفته باشد از کمان