از در مغرب برانگیزد سم سختش غبار

شام باشد دهری خفتن در آذربایجان

توسنی کز روز باد پویه اش گوی زمین

در شتاب افتد چو کشتی کش دواند بادبان

گر به مشرق نرم یابد در کف فارس عنان

بردن نامش گر ابکم بگذراند در ضمیر

تا ابد در خویش یابد نشاه طی لسان