بردن نامش گر ابکم بگذراند در ضمیر

در شتاب افتد چو کشتی کش دواند بادبان

از در مغرب برانگیزد سم سختش غبار

گر به مشرق نرم یابد در کف فارس عنان

تا ابد در خویش یابد نشاه طی لسان

رنگ خنگ آسمان دارد ز سر تا پا که هست

آفتابش ماه پیشانی هلالش داغ ران