آفتابش ماه پیشانی هلالش داغ ران

بردن نامش گر ابکم بگذراند در ضمیر

تا ابد در خویش یابد نشاه طی لسان

رنگ خنگ آسمان دارد ز سر تا پا که هست

بهر این تشریف از پر کله تا نعل رخش

تهنیت فرض است بر خلق زمین و آسمان

حاصل از وی چون گران شد مسند از هر باب کرد