باو گذاشت ز تقدیر قادر دیان

ز تیغ خصم کش او فزون تر آید کار

اگر به عزل اجل ز آسمان رسد فرمان

طمع نگر که قضا گرچه ملکت گیتی

هنوز چشم غنیم است در پی ملکش

چو دیده ای غنم سر بریده حیران

زبان خنجر او داده مهلتی به عدو