خورد بهم حد جهانی ولی

ماه فلک فطرت جم پاسبان

بار جهان بست و باقدام این

دل ز بقا کند و ز آثار آن

شد به دمی تازه زمین و زمان

از که ز شاهی که به اقبال اوست

فتنه ایام ز مردم نهان