چند روزی تا که از حکم سپهر بی درنگ

مهدی اقبال از همت برون کاید ز چاه

جزم می دانم کزین پس می نهد از چار رکن

از طلب این سرفرازان بر جناب او جباه

کاندران اهل جهان را سوی مه گم بوده راه

باشد احوال نجوم اما همایون سایه اش

گر نبودی حال عالم زین بدی بودی تباه