شب از جلای وطن دم زند چو نعل سمندش

بقدر قد بلندش ملک قصیر قیائی

به جنب مشعل درگاه عالیش مه گردون

همان مه است ولی ماه مشتبه به شهابی

زند به آینه مه صلای کسب جلائی

حسام او که به سر نیز وا نمی شود از سر

بلاست بر سر اعدای دین و طرفه بلائی