بلاست بر سر اعدای دین و طرفه بلائی

شب از جلای وطن دم زند چو نعل سمندش

زند به آینه مه صلای کسب جلائی

حسام او که به سر نیز وا نمی شود از سر

شه جهان به جهانگیریش کند چه اشارت

شود ز جانب او هر اشاره قلعه گشائی

فلک به رقص درآید ز خرمی چو برآید