شه جهان به جهانگیریش کند چه اشارت

زند به آینه مه صلای کسب جلائی

حسام او که به سر نیز وا نمی شود از سر

بلاست بر سر اعدای دین و طرفه بلائی

شود ز جانب او هر اشاره قلعه گشائی

فلک به رقص درآید ز خرمی چو برآید

ز کوی خسرویش در بسیط خاک صدائی