ز مزرع دل مردم قریب مهر گیائی

به ناز می نگرد حرص درد و کون که دارد

به مرغزار سخا بی تو آهوانه چرائی

ز ریزش مطر لطف بی دریغ تو رسته

توئی که از پی گنجایش جلال تو باید

ازین وسیع تر اندر قیاس ارض و سمائی

فلک ز بهر صعود تو با رفیع مقامی