به مرغزار سخا بی تو آهوانه چرائی

زهی رسانده منادی رسان خوان عطایت

ز نشه کرم حیدری به خلق صلائی

به ناز می نگرد حرص درد و کون که دارد

ز ریزش مطر لطف بی دریغ تو رسته

ز مزرع دل مردم قریب مهر گیائی

توئی که از پی گنجایش جلال تو باید