که عیش از صحبت من می نویسد خط بیزاری

دل من تا نشد افکار عالم را نشد باور

که یک دل می تواند بود و صد عالم دل افکاری

چنان بازاری دل الفتی دارم درین کلفت

عجب حالیست حال من که در آیینه دوران

نمی بینم ز یک تن صورت غم خواری و یاری

کدامین بنده ام من بنده صاحب ستاینده