که دارد همچو نخل ریشه کن زود در نگونساری

محل گیرودار او که خونش می رود از تن

کشد سیمرغ را دام عناکب در گرفتاری

دو روزی گو لوای خصم او میسا به گردون سر

سلاطین سرورا با آن که هرگز حرفی از شکوه

نگشته بر زبان شکرگوی نطق من جاری

شکایت گونه ای دارم کنون اما ز صد جزوش