نگوئی زنده است آن بنده رنجور مایانه

نشینی شاد و مملوکان خود را در شمار آری

نپردازی به حال من نپرسی حال من از کس

نه از ارسال پیغامی مرا از خاک برداری

مرا با آن که باشد نیم جانی مرده انگاری

فرستم نظم و نثری هم که خواهد عذر تقصیرم

ز بی قدری تو این را خاک و آن را باد پنداری