ز بی قدری تو این را خاک و آن را باد پنداری

نگوئی زنده است آن بنده رنجور مایانه

مرا با آن که باشد نیم جانی مرده انگاری

فرستم نظم و نثری هم که خواهد عذر تقصیرم

ندارد محتشم زین بیش تاب درد دل گفتن

مگر زین بیشتر باید ز بیماری سبکباری

بود تا استراحت جو سر از بالین تن از بستر