هنوز از کنه ذاتش نیست و هم آگاه و می گوید

ز صد شمشیررانی کم مدان یک خامه جنبانی

چنان افکند عهدش طرح جمعیت که می ترسم

ز زلف مشگمویان هم برد بیرون پریشانی

که اکثر گشته صرف خلقت او صنع یزدانی

ز دستش فیض زرباریست پیدا چون علامتها

که از باریدن باران بود در ابر بارانی