فلک را ظرف چندین نیست با این پهن دامانی

قصیر و ناقص و کوته خیالست و زبون فکرت

برای فهم انسانیت وی فهم انسانی

چو زر از تنگنای آستین می ریزد آن یم دل

به گردون داده چندین چشم از آن رو خالق انجم

که در نظاره اش یک یک به فعل آرند حیرانی

اگر وقت غروب مهر تابد کوکب رایش