ز طبعت بر بنان و از بنان بر خامه می ریزد

ز ایام دگر ممتاز چون نوروز سلطانی

حسد رخش تسلط بر ملوک نظم می تازد

تو سرور چون کمیت کلک را در نثر میرانی

گوهر چندان که حصر آن تو خود تا حشر نتوانی

فدای نقطه های رشحه کلک تو می گردد

در بحری و سیم معدنی و گوهر کانی