گوهر چندان که حصر آن تو خود تا حشر نتوانی

حسد رخش تسلط بر ملوک نظم می تازد

تو سرور چون کمیت کلک را در نثر میرانی

ز طبعت بر بنان و از بنان بر خامه می ریزد

فدای نقطه های رشحه کلک تو می گردد

در بحری و سیم معدنی و گوهر کانی

نمی خواهم تو را ای کعبه حاجات کم دشمن