تو را نیز نفرت ازین قصه خوانی

وگرنه محال است آوردن او

به حجت نویسی و قاصد دوانی

قصیر است وقت و طویل است قصه

محل تنگ تر زانکه من رفته رفته

کشم پرده از رازهای نهانی

سخن می کنم کوته آن گوهر آنجا