فیض دست تو پس از حاتم طی دانی چیست

که مگر ثانیش اندر قلم آرد مانی

قصر قدر تو رواقیست که می اندازد

سایه بر منظر کیوان ز بلند ایوانی

بعد باران شتائی مطر نیسانی

کفه بر کفه نچربید ز میزان قیاس

وزن کردند چو خانی تو با خاقانی