از بس که چو جد خود کریمی

غم خواری اتقیا شعارت

ای در حق منقبت سرایان

احسان تو را نه حد نه پایان

مظلوم نواز و دل رحیمی

هرکس که ز مدح گوهری سفت

گو هرچه که نظم ساده ای گفت