هرکس که ز مدح گوهری سفت

احسان تو را نه حد نه پایان

از بس که چو جد خود کریمی

مظلوم نواز و دل رحیمی

گو هرچه که نظم ساده ای گفت

کردش ز طمع قصیده ای نام

بهر صله ای که کرده ای عام