تسکین ده جان بی قراران

اما ز که از شه کرم کیش

غم خوار دل فقیر و درویش

مرهم نه داغ دلفکاران

شاهی که به دوستی مولی

کان از همه طاعتی است اولی

بر خلق دو عالم است غالب