دلم ماوای سلطان خیال است

درو وحشت به دامن پا کشیده

ز راحت آب در جو آرمیده

من بی دل که از خوابم ملال است

ز ذوق صحت شاه جهاندار

نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار

درین اندیشه بودم کایزد پاک