ز ذوق صحت شاه جهاندار

ز راحت آب در جو آرمیده

من بی دل که از خوابم ملال است

دلم ماوای سلطان خیال است

نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار

درین اندیشه بودم کایزد پاک

چه نیکو داشت پاس خطه خاک