چه نیکو داشت پاس خطه خاک

ز ذوق صحت شاه جهاندار

نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار

درین اندیشه بودم کایزد پاک

چه ملکی را ز نو دارالامان کرد

چه جانی در تن خلق جهان کرد

چه شمعی را به محض قدرت افروخت