چه ملکی را ز نو دارالامان کرد

نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار

درین اندیشه بودم کایزد پاک

چه نیکو داشت پاس خطه خاک

چه جانی در تن خلق جهان کرد

چه شمعی را به محض قدرت افروخت

که خصم از پرتوش پروانه وش سوخت